Przykładowo:

Średniowiecze to czas szczególnej fascynacji śmiercią, co wynika z ówczesnych realiów. Epidemie, głód, wojny, egzekucje sprawiają, iż staje się ona oczywistym elementem codzienności. Również znaczący jest w tej kwestii wpływ Kościoła, filozofii, które kierują uwagę człowieka w stronę ponadczasowych zagadnień. Temat ten pojawia się także w ówczesnej ikonografii. Śmierć zostaje upersonifikowana, podkreślony jest jej odrażający oraz niepokojący wygląd - przybiera najczęściej wizerunek kościotrupa z kosą. Przypomina o marności życia doczesnego, ale również tym, ze wszyscy ludzie w obliczu śmierci są sobie równi. Potwierdza to motyw danse macabre - alegoryczny taniec osób należących do różnych stanów, którym przewodzi kościotrup. Łączy się on także z pojęciem memento mori - sugestią tego, iż kres życia jest czymś nieuchronnym, więc należy troszczyć się o zbawienie. Ikonografia chętnie ukazuje także triumf śmierci, potwierdzający jej niepodzielną władzę. Jego przejawem staje się więc wizerunek szkieletów prowadzących wóz. Oprócz tego ikonografia przynosi także ludziom wskazówki, jak przygotować się do śmierci (ars moriendi). Artyści tworzą więc dzieła, które mają ułatwić wiernym osiągnięcie zbawienia.