Kiedy Emma dotykała cygarnicy, zastanawiała się, jaka jest jej historia. Wyobrażała sobie, że należała ona do wicehrabiego. Haftowana była przez pochylającą się w trakcie długich godzin pracy nad krosnami pracownicę. Była przekonana, że każdy ścieg utrwalał jakąś jej myśl, marzenie, namiętność czy tajemnicę. Potem zaś cygarnica trafiła w ręce wicehrabiego. Emma rozmyślała nad tematami rozmów wygłaszanymi niedaleko cygarnicy, wystrojem wnętrza arystokratycznych salonów, a wreszcie przepychem Paryża. 

Cygarnica wydawała się Emmie tak atrakcyjna, ponieważ pochodziła ze świata, w którym kobieta pragnęła przebywać, do którego pragnęła dążyć. Była namacalnym elementem przestrzeni należącej dotąd wyłącznie do sfery marzeń.