Zagłoba przekonywał marszałka Lubomirskiego , odwołując się do jego próżności, pychy i ambicji. Mówca chwalił postawę marszałka, przekonywał, że jest najszlachetniejszym z Polaków, najbardziej oddanym ojczyźnie. Wygłosił pean na cześć Lubomirskiego, deklarując w ostatnich słowach, że marszałek powinien zostać królem. Urzeczony mową bohater, w imię dobra ojczyzny (które stawia sobie na pierwszym miejscu), zgodził się walczyć pod dowództwem Czarnieckiego. Zagłoba więc zastosował argumenty emocjonalne.