Narratorem w utworze Marii Konopnickiej jest przyroda. O zdarzeniach rozgrywających się na polanie przed pięćdziesięcioma laty opowiadają drzewa i kwiaty, a ich słów słucha wiatr. Personifikacja przyrody nadaje noweli znamion baśniowości, ukazuje także kontrast między niepamięcią ludzką a wieczną pamięcią przyrody, będącej naocznym świadkiem dramatycznych wydarzeń.