Bohaterami fragmentu "Nad Niemnem" są Jan i Cecylia. Nie ujawniali oni swojego nazwiska, jednak ich sposób mówienia i ubiór wskazywał na to, że pochodzą z Polski. Zachowanie bohaterów sugerowało, że szukają oni dla siebie schronienia, "puszczy". Jan był silny i ciemny na twarzy, zaś z Cecylii emanowała piękność i dostojność. Po opisie wyglądu bohaterów, można sądzić, że pochodzili oni z różnych stanów: on najpewniej był chłopem, a ona - piękna, wytworna, biała na twarzy - arystokratką. Ostatecznie znaleźni oni właściwe dla siebie miejsce nad brzegiem Niemna. Bardzo ciężko pracowali, żeby móc żyć na terenie, gdzie nie uprawiano zboża. Po latach jednak wykarczowali duży obszar lasu, zasiali zboża i inne rośliny, a także wybudowali duży i schludny dom. Ich działania - rewolucyjne naówczas - spotkały się z zainteresowaniem innych ludzi. Para doczekała się sześciu synów i sześciu córek, przez co ich osada znacznie się rozrosła. Starania Jana i Cecylii pod koniec ich życia docenił sam król.