Cechą narracji odautorskiej jest przed wszystkim wszechwiedza narratora, który wypowiada się w trzeciej osobie. Zna on dokładnie myśli (np. "przyszło mu na myśl, że on nigdzie i nigdy jej nie widział, ale - że jest tak coś - jakby na nią od dawna czekał"), uczucia i emocje bohaterów (np. "zdumiał się"). Może zwracać uwagę na ważne z perspektywy pisarza problemy i formułować oceny (np. "Na kilkumorgowej przestrzeni wznosił się tu pagórek najobrzydliwszych śmieci, cuchnących, nieomal ruszających się pod słońcem, a o kilkadziesiąt kroków dalej leżały zbiorniki wody, którą piła Warszawa"). Możliwe jest wyrażanie przez niego sądów. Na przykład odautorski narrator powieści Prusa stwierdza, że powinno się przenieść ujęcie wody w górę Wisły. Co ważne, nie posługuje się on zindywidualizowanym językiem.

Narracja pamiętnikarska jest prowadzona w pierwszej osobie. Narrator należy do świata przedstawionego i wypowiada się na temat własnych doświadczeń (np. "jednego dnia mówił (do mnie samego), że nie wie, kiedy pojedzie, a na drugi dzień - szast... prast... i już go nie ma"). Przedstawia swoje odczucia i emocje związane z innymi bohaterami i wydarzeniami (np. "Cyt!...? ... ... Po co on tak nagle wyjechał do Paryża?... Na wystawę?... Cóż go obchodzi wystawa"). Dysponuje on ograniczoną wiedzą o świecie przedstawionym. Prezentuje jedynie własny punkt widzenia. Posługuje się charakterystycznym dla siebie, zindywidualizowanym językiem.