Poetka buduje nastrój patosu przez:

• uroczysty ton wypowiedzi, który podkreśla powtarzający się refren („Tak nam dopomóż Bóg!”);
• zastosowanie środków stylistycznych: epitetów („polski lud”, „czoła dumne”), inwersji (np. „Odzyska ziemię dziadów wnuk”, „Twierdzą nam będzie każdy próg”), anafor („Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród, / Nie damy pogrześć mowy”, „Nie damy miana Polski zgnieść / Nie pójdziem żywo w trumnę”).