Kalikst opowiada się za ideami powstańczymi, które zostały przedstawione w „Złotej Hramocie”, stanowiącej manifest powstańczego Rządu Narodowego. Głosi on konieczność zjednoczenia ludności zamieszkującej ziemie dawnej Rzeczypospolitej (Korony, Litwy i Ukrainy). Ukazuje, iż takie postępowanie wiedzie do odzyskania wolności i szczęścia. Swój program opiera on głównie na wartościach duchowych. Podkreśla znaczenie wewnętrznych więzi w narodzie. Następnie uznaje, że przyczynią się one do pobudzenia sił zewnętrznych. Uważa, iż należy zacząć od pewnych haseł, a później martwić się o kwestie materialne (broń, siły wojskowe). Mówi on o „bezkrwawej rewolucji”, która wiąże się z pojęciami wolności oraz równości człowieka wobec Boga i prawa. Nawiązuje w ten sposób do sytuacji ukraińskich chłopów, którzy zgodnie ze „Złotą Hramotą” mieliby otrzymać m.in. wolność osobistą, ziemię na własność, a także prawo do ojczystego języka w szkołach i urzędach.