a) Środki stylistyczne:

Nazwa środka stylistycznego	Przykład z tekstu	Funkcja w tekście
metafora	"Że się odnawia w jasności słonecznej, W ogniu młodości co wieczyście płonie".	Realizuje funkcję poetycką, ukazuje poezję, jako niezniszczalną, ciągle odradzającą się.
pytania retoryczne	"Na cóż więc trwoga o jej przyszłe losy? Czyliż zabraknie wiosennych błękitów? Czyliż zabraknie łez ożywczej rosy, Snów bohaterskich, miłosnych zachwytów?".	Motywują czytelnika do refleksji, sugerują, że tematy godne uwiecznienia w poezji zawsze się znajdą tak samo, jak osoby skłonne pisać wiersze.
anafora	"I żądza szczęścia ta sama zostanie I sercom ludzkim śpiewną da wymowę".	Wpływa na rytmizację utworu, podkreśla, że emocje i pragnienia towarzyszące tworzeniu poezji pozostaną niezmienne.

 

b) Dominująca w tekście personifikacja poezji ukazuje ją jako "jasnych krain panią i królową", która zawsze znajdzie "nowych kochanków i nowych rycerzy". Dzięki takiemu zabiegowi stylistycznemu Asnyk podkreślił ogromną wagę poezji. Mimo że sam tworzył w "czasach niepoetyckich", to był przekonany - wbrew powszechnemu mniemaniu - że poezja zawsze znajdzie swoich zwolenników bez względu na okoliczności. Jej odrzucenie w pozytywizmie było wynikiem pewnych tendencji w literaturze, nie oznaczało jednak całkowitej "śmierci" poezji (wszak Asnyk pisał wiersze, mimo że był pozytywistą), ale jedynie przełożenie punktu ciężkości z liryki na prozę.