W tekście został ukazany wyidealizowany obraz Loty. Werter przedstawił dziewczynę jako niezwykłe stworzenie, o świeżej urodzie, czarnych, wesołych oczach i żywych ustach. Zauroczyła go już przy pierwszym spotkaniu, kiedy to ujrzał ją otoczoną gromadką dzieci i wydzielającą im porcje chleba w ramach podwieczorku. Scena ta zdziwiła go, a sam mężczyzna podziwiał jej posturę, intonację głosu oraz ruchy. Nie mógł skupić się na sensie jej wypowiedzi, nie słyszał muzyki dobiegającej z sali balowej, ponieważ czuł się tak bardzo odurzony jej obecnością. Lota przypominała mu w swej doskonałości anioła, lecz Werter nie chciał określać jej w tak pospolity sposób. Mówił o niej w następujący sposób: „Jakże jest naiwna przy całym swym rozumie, jakże dobra, mimo stałości charakteru, jakże spokojną jest jej dusza, mimo ożywienia i ustawicznej ruchliwości!”.