Poezja romantyczna została przez myśliciela określona jako postępowa. Jej głównym zadaniem było bowiem zbliżenie poezji z filozofią i retoryką. Poezja stanowiła zwierciadło otaczającego świata oraz obraz epoki. Posiadała także zdolność doskonalenia, a jej proces stawania się nigdy nie został zakończony. Z tego powodu nie może być ani ograniczona przez system, ani również skończona. 

Zdanie „Tylko poezja - jako epos - może stać się zwierciadłem całego otaczającego świata, obrazem epoki” można rozumieć jako unikatową zdolność poezji, zwłaszcza tej charakterystycznej dla epopei narodowej, do dokumentowania obrazu epoki na równi z odczuciami i przemyśleniami ludzi w niej żyjących.