doświadczenie miłości		obraz kochanki
+	-	+	-
„Ten sam Bóg stworzył miłość, który stworzył wdzięki. / On dusze łańcuchem uroku / Powiązał na wieki ze sobą!”; „[...] niewinna miłość [...]”; „Jak dwóch lutni zlewają się głoski / Harmonijnym ożenione brzmieniem”; „Serce z sercem zbiega, zlatuje się, ściska”; „Dusza wionie w duszę  [...]”; „Odtąd wszystkich spraw moich, chęci, myśli panią, / Ach odtąd dla niej tylko, o niej, przez nią, za nią!”.	„Gdy nas wszędzie tożsamość łączy niedościgła, / Bóg osnuł przyszłe więzy, / [...] / a tyś je rozstrzygła!”; „Poświęcił małą cząstkę żywota, / Który dla ciebie całkiem poświęca daremnie!”; „A ty sercem oziębłym, obojętną twarzą, / Wyrzekłaś słowo mej zguby / i Zapaliłaś niecne ogniska, / Którymi łańcuch wiążący nas pryska, / Które się wiecznym piekłem między nami żarzą, / Na moje wieczne męczarnie!”.	„Tu po raz pierwszy boskie obaczyłem lice”; „Równi, choć różnych zdarzeń wykształceni ciekiem, / Postawa sobie bliscy, jednostajni wiekiem, / Ten sam powab we wszystkim, toż samo niechcenie, / Też same w myślach składnie i w czuciach płomienie”; „Postaci twojej zazdroszczą anieli”.	„Kobieto! puchu marny! ty wietrzna istoto!”; „A duszę gorszą masz, gorszą niżeli!...”; „Przebóg! tak ciebie oślepiło złoto!”; „Zabiłaś mię, zwodnico! [...]”; „Ha! wyrodku niewiasty!”; „Niech ją sumienia sztylety ranią!”.

 

 

Przeciwstawne słowa na temat miłości oraz wybranki wskazują na ambiwalentny charakter romantycznej miłości. Ma ona dwa oblicza. Pierwsze z nich wiąże się z euforią wywołaną poczuciem bliskości. Ukochana jawi się jako niemal anielska istota, którą łączy z mówiącym porozumienie dusz - związek silny oraz nierozerwalny. Uczucie to przynosi jednak także cierpienie wynikające z niespełnienia oraz obojętności kobiety - niszczy ona bowiem tę szczególną więź i przyczynia się do cierpienia zakochanego w niej człowieka; wykazuje się obojętnością oraz okrucieństwem.