W dwóch pierwszych zwrotkach panuje nastrój uroczystego pożegnania, które jest właściwe dla dwóch osób, które łączy braterstwo dusz. Zachwyca takt i delikatność mężczyzny troszczącego się o kobietę. W drugiej części sonetu nastrój zmienia się. Królują silne emocje, rozczarowanie i rozgoryczenie. Wszelkie wysiłki podmiotu mówiącego związane z zaspokojeniem fizycznej żądzy spełzają na niczym. Jego partnerka odmawia mu bowiem wspólnie spędzonej nocy. Zmianę sygnalizują pojawiające się wykrzyknienia ("niestety! zamknięta!") oraz pytania retoryczne ("Chcesz na sługi klasnąć?").