W wierszu Norwida pojawiają się elementy obrzędów pogrzebowych z tradycji średniowiecznej oraz starosłowiańskiej bądź germańskiej. Znajdują się także motywy pochówku starożytnego, takie jak płaczki tłukące gliniane naczynia. Do średniowiecza nawiązuje kondukt pogrzebowy, na którego czele znajduje się ciało zmarłego ubrane w zbroję rycerską. Jest ono uniesione wysoko w górze, dzięki czemu pochodnie zdają się sięgać umarłemu do kolan. Zmarły ma skrzyżowane na piersi ręce. Obok jego ciała leży opleciony wawrzynem - starożytnym symbolem zwycięstwa - miecz. Za nim podąża koń zmarłego oraz sokół. W dalszej kolejności jadą rycerze niosący swoje herbowe sztandary, które zawiewają na siebie. Słychać tajemniczą muzykę, dźwięk trąb, kołatek oraz hałas uderzanych o siebie toporów. 

Poeta wystylizował pogrzeb na starodawny, aby nadać mu uroczysty charakter, a przy tym nobilitować postać Józefa Bema, jako wybitnego wodza.