Werter idealizuje ukochaną, nazywa ją świętą, przez co miłość do niej ma wymiar platoniczny: "Jest dla mnie święta. Wszelka żądza milczy w jej obecności". Lotta jest dla niego uosobieniem doskonałości i piękna. Werter chłonie i celebruje każdy kontakt z dziewczyną, do najwyższej rangi urasta każde mimowolne dotknięcie ręki czy spojrzenie w oczy. Ukochana jest dla bohatera muzą, boginią, ideałem i pocieszycielką.