Wersy będące autoprezentacją osoby mówiącej:

• "Ja cóż - włóczęga, niespokojny duch
  Ze mną można tylko
  Pójść na wrzosowisko
  I zapomnieć wszystko".
• "Nie myśl, że nie kocham
  Lub, że tylko trochę
  Jak cię kocham, nie powiem, no bo nie wypowiem
  Tak ogromnie bardzo jeszcze więcej może".

 

Osoba mówiąca określa siebie jako włóczęgę, wędrowca, który nie ma stałego miejsca i jest "niespokojnym duchem". Jego głęboka wrażliwość i charakter pozwalają zapomnieć o nurtujących sprawach, jednak niestałość mężczyzny nie pozwala mu związać się z kobietą, do której kieruje swoje słowa. Podmiot liryczny zapewnia ją o swojej ogromnej miłości, ale styl życia, jaki prowadzi, i podejście do świata nie czyni z niego odpowiedniego partnera.