Słowa: „Wobec nieuchronności faktów i zdarzeń nowych [poeta] czuje bezradność, a jednocześnie minimalną potrzebę akceptacji” wydają się być trafne w kontekście poezji Adama Asnyka. Grażyna Borkowska w swoim tekście podkreśla, że poeta doskonale zdaje sobie sprawę z nieuchronności zmian, jakie dokonują się za sprawą działalności nowego pokolenia. Brak możliwości wpływu na teraźniejszość powoduje bezradność poety i niemoc. Jedyne, co może robić, to pielęgnować pamięć o wydarzeniach z przeszłości i postulować ideę szacunku wobec decyzji podjętych przez pokolenie romantyków. Stąd w poezji Asnyka emocjonalne apele. W wierszu Do młodych pisze: 

„Ale nie depczcie przeszłości ołtarzy,
Choć macie sami doskonalsze wznieść;
Na nich się jeszcze święty ogień żarzy,
I miłość ludzka stoi tam na straży,
I wy winniście im cześć!”.