W utworze zostaje przedstawiony wizerunek Joanny Bobrowej, na co wskazuje już sam tytuł. Kobieta jawi się jako obiekt fascynacji podmiotu lirycznego. Dochodzi do jej idealizacji, o czym świadczy porównanie: "A Pani w skałach siadłabyś myśląca, / Jak anioł skrzydłem kaskady skrzydlaty". Bohaterka, choć jest bardzo ważna dla mówiącego, przyczynia się jednocześnie do jego cierpienia. Jest obojętna względem bólu podmiotu lirycznego, ale wywołuje także jego silne emocje; nie potrafi on o niej zapomnieć.