Postawy ludzi w obliczu grożącej im śmierci:

• utrata kontroli nad samym sobą i niepodejmowanie jakiegokolwiek działania („Ci leżą na pół martwi, ów załamał dłonie”);
• koncentracja na bliskich osobach („Ten w objęcia przyjaciół żegnając się pada”);
• zwrócenie się do Boga, modlitwa i żal za grzechy („Ci modlą się przed śmiercią, aby śmierć odegnać”);
• spokój, obojętność i wyalienowanie obserwatora zdarzeń, który nie potrafi odczuwać żadnych uczuć („Jeden podróżny siedział w milczeniu na stronie / I pomyślił: szczęśliwy, kto siły postrada, / Albo modlić się umie, lub ma z kim się żegnać”).

 

Milczący wędrowiec, podobnie jak bohater romantyczny jest indywidualistą odrzuconym i niezrozumianym przez resztę znajdujących się w najbliższym otoczeniu osób. Nie potrafi współodczuwać, nie zachowuje się w sposób typowy. Z oddalenia obserwuje innych, cierpiąc katusze z powodu swojej samotności. Na tym tle wyraźnie wyróżnia się spośród towarzyszy.