Na początku utworu pojawia się porównanie: „Błądząc samotny jak obłoki”, które odnosi się do stanu duchowego poety - podmiotu mówiącego. To porównanie jest kluczowe w kontekście treści wiersza. Samotność powoduje smutek osoby wypowiadającej się, jednak to uczucie może być zamienione na radość, jako „osłoda samotności” dzięki wspomnieniu spotkanego podczas spaceru łanu kwitnących żonkili. Ich widok podniósł na duchu podmiot liryczny i całkowicie zmienił jego stan emocjonalny. Przyroda ma zatem realny wpływ na odczucia i zachowanie człowieka.