Poeta wykorzystuje środki językowe charakterystyczne dla baroku. O tym, że twórczość Sępa Szarzyńskiego należy do marinistycznego nurtu poezji świadczą następujące środki językowe:

• paradoks: "I nie miłować ciężko, i miłować / Nędzna pociecha" - zaskakuje czytelnika, zmusza do refleksji;
• wyliczenie: "Komu tak będzie dostatkiem smakować / Złoto, sceptr, sława, rozkosz i stworzone / Piękne oblicze" - pokazuje wielość elementów;
• antyteza: "nędzna pociecha" - wzbudza zaskoczenie, podkreśla paradoksalność twierdzeń;
• peryfraza: "gdy żądzą zwiedzione / Myśli cukrują nazbyt rzeczy one, / Które i mienić, i muszą się psować" - rozwija i modyfikuje treść utworu;
• inwersja składniowa: "Komu tak będzie dostatkiem smakować / Złoto, sceptr, sława, rozkosz i stworzone / Piękne oblicze, by tym nasycone / I mógł mieć serce, i trwóg się warować?" - podkreśla znaczenie prezentowanych treści, zwiększa napięcie, niekiedy utrudnia zrozumienie.