Przykładowe rozwiązanie:

W myśl średniowiecznej koncepcji świat jest miejscem stworzonym przez Boga, doskonale uporządkowanym i zhierarchizowanym. Ta hierarchia przejawia się przede wszystkim w stworzeniu drabiny butów, w której Bóg jest na samej górze, zaś zwierzęta - na dole. Po środku znajduje się człowiek. Takie usytuowanie nie wynikało z wyjątkowości człowieka, a z przekonania o tym, że ludzie są istotami rozdartymi wewnętrznie: ich dusza dąży do zabawienia, zaś ciało pragnie ziemskich przyjemności. Człowiek średniowiecza był przekonany o tym, że życie na ziemi jest tylko drogą do wieczności, stąd też w literaturze pojawiły się wzorce osobowe, których realizowanie miało zapewnić zbawienie.

W koncepcji Pascala "człowiek jest tylko trzciną, najwątlejszą w przyrodzie, ale trzciną myślącą". Takie pojmowanie istoty ludzkiej z jednej strony czyni ją niezwykle słabą, a z drugiej kimś bardzo ważnym w porównaniu z otaczającym światem. Ta niezwykła wartość człowieka wynika ze świadomości swojej słabości. Filozof dowodzi, że tylko ludzie są w stanie ocenić swoje położenie i nawet w obliczu śmierci mają świadomość, że umierają. Tym samym posiadają przewagę nad każdym elementem otaczającego świata, który nie zdaje sobie sprawy ze swojego istnienia.