Z fraszki Kochanowskiego "Człowiek boże igrzysko" wyłania się obraz człowieka przekonanego o swojej wielkości i wyjątkowości. Jest on dumny i zaślepiony miłością do samego siebie. Z tego wynika przeświadczenie człowieka o jego podobieństwie do Boga oraz przekonanie, że świat został stworzony specjalnie dla ludzi. Podmiot liryczny deklasuje jednak taką wizję, uważając ją za naiwną i bezpodstawną. Uważa on, że bezkrytyczne i idealistyczne przekonania ludzi są czczą mrzonką, a Stwórca, przyglądając się działaniom człowieka, kpi z jego daremnych starań i mglistych domysłów.