Przykładowe rozwiązanie na podstawie tekstów zawartych w podręczniku:

• Mikołaj Sęp Szarzyński w "Sonecie IV" pokazał, że człowieka baroku niepokoiło wszystko to, co mogło doprowadzić go do upadku i potępienia, czyli pokusy szatana, ziemskie dobra, cielesne przyjemności. Życie doczesne traktował on jako nieustanną walkę. Nie potrafił poradzić sobie w świecie pełnym sprzecznych elementów. Lęk wzbudzała w nim sama myśl o śmierci, a także świadomość przemijania i marności.
• Wymienienie bohaterów literatury, filmu i teatru, których można nazwać Sarmatami - zadanie indywidualne.
• 
  

  Sarmaci przedstawieni w "Pamiętnikach" Paska
  Zalety:	Wady:
  - odwaga; - waleczność; - patriotyzm; - dbanie o polskie tradycje i obyczaje; - religijność.	- poczucie wyższości nad innymi narodami, buta, megalomania; - brak tolerancji religijnej; - dewocja; - zamiłowanie do picia.

• W antyku pokazywano, że ludzie akceptowali myśl o śmierci. Wiedzieli, że kiedyś nadejdzie kres ich ziemskiego życia, dlatego próbowali zapewnić sobie wieczną sławę poprzez odważne, bohaterskie, heroiczne czyny. W średniowieczu silnie podkreślano przemijanie. Powtarzano hasło "memento mori", ukazywano różne wizerunki śmierci, np. "danse macabre". Ówcześni twórcy starali się pokazywać, w jaki sposób można zasłużyć na zbawienie. Przedstawiali wzorce władcy, świętego oraz rycerza, który umierał według zasad "ars moriendi". Renesans cechował spokojny stosunek do przemijania. Humaniści starali się łączyć elementy filozofii stoickiej oraz epikurejskiej. Dzięki temu nie martwili się przyszłością, lecz próbowali czerpać radość z każdego dnia. Poeci pragnęli zapewnić sobie nieśmiertelną sławę za pomocą własnej twórczości. W baroku motyw "vanitas" pojawiał się bardzo często. Ludzie wyraźnie dostrzegali kruchość i ulotność życia człowieka, a także nietrwałość dóbr doczesnych. Na obrazach upływ czasu przedstawiono na przykład za pomocą zegarów. Śmierć symbolizowały ludzkie czaszki.
• Człowiek baroku oceniał siebie jako słabą, nierozważną oraz rozdartą wewnętrznie osobę, która musi wciąż walczyć z licznymi pokusami i toczyć trudną walkę o zbawienie. Świadczą o tym użyte przez Mikołaja Sępa Szarzyńskiego w "Sonecie IV" słowa: "Cóż będę czynił w tak straszliwym boju, / Wątły, niebaczny, rozdwojony w sobie?".
• Dla człowieka baroku Bóg był niedostępnym i wszechmocnym Panem. W renesansie Stwórcę postrzegano jako dobrego, łaskawego ojca, który dba o harmonię świata oraz czuwa nad człowiekiem.