Przytoczone kazanie jest skierowane do posłów i senatorów, którzy mają realny wpływ na kształt i losy państwa: „Taką miłością ku ludziom abo Rzeczypospolitej zapalać się macie wy, którzy o dobrym pospolitym radzicie. [...] Wyście ojcowie naszy i opiekunowie, a my sieroty i dzieciny wasze. Wyście jako matki i mamki nasze; jeśli nas odbieżycie, a źle o nas radzić będziecie, my poginiem i sami zginiecie. Wyście rozumy i głowy nasze; my jako proste dzieci na wasze się obmyślanie spuszczamy, i Pan Bóg wam myślić o nas rozkazał. [...] Was Pan Bóg podniósł na wysokie urzędy: nie dla was, abyście sami swoich pożytków pilnowali, ale dla ludu, który wam Pan Bóg powierzył, abyście nam sprawiedliwość i pokój, który od Pana Boga bierzecie, spuszczali”. 

Mówca domaga się od adresatów swojej wypowiedzi podjęcia aktywności, działań, które pomogą podnieść się Rzeczpospolitej. Apel ten uzasadnia faktem, że to oni, jako posłowie i przedstawiciele ludu, są jedynymi osobami, mającymi realny wpływ na kształt państwa.