Opisywana przez autorkę tekstu tragiczność Trenów polega na nieustannym dokonywaniu przez podmiot mówiący wykluczających się ze sobą wyborów: „między indywidualizmem a podporządkowaniem się zbiorowości, między rozumem a wiarą, zgodą na skończoność istnienia a przyjęciem nieskończoności, między arkadyjską ułudą a bolesną teraźniejszością”.