Utwór Czesława Miłosza powstał w 1949 r., a więc ledwie cztery lata po zakończeniu II wojny światowej. Fakt ten wpływa na wymowę wiersza. Czytelne nawiązania do oświeceniowej sielanki są tutaj przeciwstawione kroczącym za bohaterami widmem niedawno zakończonej wojny. Sielankowy krajobraz poprzecinany jest ruinami oraz niezasypanymi jeszcze okopami, w których czają się duchy zmarłych żołnierzy. Odwrócona jest również hierarchia wartości. To nie miłość znajduje się na piedestale lecz cnota, jaką jest wolność.