Sonet IV przedstawia niezwykle słabą kondycję człowieka („wątły, niebaczny, rozdwojony w sobie”), który dokonuje niemalże heroicznych czynów, próbując żyć w imię Boga: „Pokój - szczęśliwość, ale bojowanie / Byt nasz podniebny”. Musi bowiem walczyć nie tylko z pokusami płynącymi z własnego ciała („świata łakome marności / O nasze pilno czynią zepsowanie”; „Ten nasz dom - Ciało, dla zbiegłych lubości / Niebacznie zajźrzając duchowi zwierzchności, / Upaść na wieki żądać nie przestanie”) , lecz także tymi serwowanymi człowiekowi przez Szatana, czyli „srogiego ciemności Hetmana”. Człowiek w walce ze złem jest osamotniony.