Ludziom żyjącym w baroku towarzyszyły uczucia niepokoju i rozdarcia, a momentami nawet strachu. Była to bowiem epoka bogata w liczne konflikty religijne oraz polityczne. Największym z nich była trwająca w latach 1618-1648 wojna trzydziestoletnia, która przyniosła nie tylko straty w ludziach, ale i chaos polityczny w Europie. We Francji została wprowadzona monarchia absolutna, w wyniku której nastąpiły m.in. prześladowania na tle religijnym. Renesansowy optymizm i afirmacja światem zostały zastąpione postawą pełną pesymizmu i zwątpienia. Odkrycia geograficzne i naukowe spowodowały bowiem zawalenie się dotychczasowego oglądu na świat. W związku z tym zaczęto wątpić w możliwości poznawcze człowieka. Pojawiało się coraz więcej pytań, co spotęgowało poczucie bezradności i zagubienia człowieka baroku.