Bolesław Leśmian podejmuje temat żalu po śmierci najbliższych osób. Podmiot liryczny mówi o tym, że ludzie tak naprawdę umierają dwukrotnie. Raz jest to śmierć fizyczna, należąca wyłącznie do nich, innym zaś razem śmierć ponadnaturalna, do której dochodzi w pamięci i umysłach ich najbliższych. Związany z odkryciem tego faktu żal jest nie do opisania i nie do zniesienia. Wydaje się, jakby człowiek nie posiadał niczego, żyjąc na tym świecie.