Określenia pór roku	Określenia człowieka
„gołe były lasy” (zima)	„Ale kogo gryzie mól zakryty, Nie idzie mu w smak obiad obfity”
„Śnieg na ziemi wysszej łokcia leżał, A po rzekach wóz nacięższy zbieżał” (zima)	„Żadna go pieśń, żadny głos nie ruszy, Wszystko idzie na wiatr mimo uszy”
„[...] drzewa liście na sie wzięły, Polne łąki pięknie zakwitnęły” (wiosna)	„[...] człowiek sumnienia całego Ani czuje w sercu żadnej wady”
"[...] świat się wszystek śmieje, Zboża wstały, wiatr zachodni wieje”	„Temu wina nie trzeba przylewać Ani grać na lutni, ani śpiewać”
„Ptacy sobie gniazda omyślają, A przede dniem śpiewać poczynają”	„[...] wesół [...] i o wodzie Bo sie czuje prawie na swobodzie”

 

Zastosowanie słownictwa wartościującego świadczy o emocjonalnym, pełnym afirmacji stosunku podmiotu mówiącego do świata i człowieka. Jest to humanista, w którego centrum zainteresowań jest właśnie człowiek i jego życie, dlatego analizuje jego psychikę, porównując ją do znanych sobie elementów i zjawisk przyrody. Aby wyrazić swoje myśli, stosuje zróżnicowane słownictwo, które pomaga mu w budowaniu kunsztownych paralelizmów tematycznych, których identyfikacja możliwa jest dzięki oczytania odbiorców. Określenia o zabarwieniu negatywnym bądź pozytywnym dodatkowo wzmacniają treść wiersza, współgrając z jego przesłaniem.