Teofil Lenartowicz nawiązał do fraszki Jana Kochanowskiego poprzez treść oraz formę (w tym rymy). Zachował on łączność z oryginałem tak, że możliwa jest identyfikacja pierwowzoru. W tym celu zbudował swój utwór wokół apostrofy oraz motywu lipy, wzbogacając go jednak o nowe treści („Pod cienie lipy mojej, gościu pożądany, / Spiesz się, tu cię pokrzepi mój dzban polewany”; „Pójdź, gościu, w moje progi, otwarte ci wrota, / Wita cę stara prawość i stara prostota”). Jest to swego rodzaju aktualizacja postulatów zawartych u renesansowego twórcy, dostosowanie ich do dziewiętnastowiecznych realiów.