Fragmenty zdań zawierające czasowniki w pierwszej osobie liczby pojedynczej w trzech czasach:

• czas przeszły:
  • „Bo żyłem długo w górach i mieszkałem w lasach”.
  • „Kochałem i wiem teraz, skąd się rodzą pieśni”.
  • „Widziałem konających w nadziejnej otusze
    I kobiety przy studniach brzemienne, jak grusze;
    Szedłem przez pola żniwne i mogilne kopce,
    Żyłem i z rzeczy ludzkich nic nie jest mi obce”.

 

• czas teraźniejszy:
  • „Znam gorycz i zawody, wiem, co ból i troska,
    Złuda miłości, zwątpień mrok, tęsknot rozbicia”.
  • Przechodzę, jakby jakieś wielkie, dziwne miasta,
    Z myślą ciężką, jak z dzbanem na głowie niewiasta,
    A dzban wino ukrywa i łzy w swojej cieśni”.
  • „Kochałem i wiem teraz, skąd się rodzą pieśni”.
  • „Żyłem i z rzeczy ludzkich nic nie jest mi obce”.
  • „Przeto myśli me, które stoją przy mnie w radzie,
    Choć smutne, są pogodne jako starcy w sadzie.
    I uczę miłowania, radości w uśmiechu,
    W łzach widzieć słodycz smutną, dobroć chorą w grzechu,
    I pochwalam tajń życia w pieśni i w milczeniu,
    Pogodny mądrym smutkiem i wprawny w cierpieniu”.

 

• czas przyszły: „A jednak śpiewać będę wam pochwałę życia”.

 

Podmiot liryczny już na samym początku przedstawia się jako humanista wszechstronnie uzdolniony. Jest już w podeszłym wieku, jednak wiele przeżył i ma szerokie zainteresowania: astronomia, sztuka, kultura, natura. Podmiot posiada także szerokie doświadczenia życiowe - mieszkał w różnych miejscach, miał okazję obserwować wiele ludzkich cierpień i dramatów, ale także radości i satysfakcji. Jego udziałem również stały się chwile szczęśliwe i smutne. Dzięki tym doświadczeniom podmiot stał się mądrzejszy.

 

Mimo wielu nieprzyjemnych doświadczeń, rozczarowań, zdrad podmiot liryczny przejawia pozytywny stosunek do świata. Przeżyte lata dały mu ogromną życiową mądrość. Nie ma zamiaru użalać się nad losem i jego niesprawiedliwością, zaleca przyjęcie pogodnej postawy wobec życia.