Już na podstawie pierwszych trzech wersów podmiot liryczny można utożsamiać z samym autorem: „Niezwykłym i nie leda piórem opatrzony / Polecę precz, poeta, ze dwojej złożony / Natury”. Poeta przyznaje się do swojego pisarskiego talentu i porównuje się do ptaka. Pieśń XXIV zamyka zbiór, jest zatem swoistym manifestem Kochanowskiego i podsumowaniem. Utwór stanowi także oczywiste nawiązanie do Exegi moneumentum Horacego.