Dylemat, przed jakim staje człowiek, jest paradoksem nieszczęścia z braku miłości i smutku w miłości: „I nie miłować ciężko, i miłować / Nędzna pociecha”. Wspomniany dylemat wynika z niedoskonałego charakteru ludzkiego uczucia, które skierowana jest w stronę żądz i przemijalnych rzeczy. Taka miłość jest nietrwała i prowadzi do grzechu oraz wewnętrznego rozdarcia, kiedy doskonała dusza dąży do najwyższego uczucia, a ciało kieruje się instynktami i pragnieniami: „Ale z żywiołów utworzone ciało / To chwaląc, co zna początku równego, / Zwodzi duszę, której wszystko mało”.