Zamieszczony w podręczniku monolog, został wygłoszony tuż po próbie trupy teatralnej, która wzruszyła Hamleta. Zachwyt nad doskonałą grą aktorską sprawił, że bohater zaczął użalać się na sobą i swoją opieszałością. Nazywał siebie gamoniem, nie mógł wybaczyć sobie bierności związanej z pomszczeniem ojca.