Przykładowo:

Pieśń nad Pieśniami można odczytać dosłownie jako miłość kobiety i mężczyzny, ale także alegorycznie - miłość Boga do człowieka. Ta interpretacja może iść w różnych kierunkach. Pierwszego z nich dowodzą cytaty po lewej stronie: „będę waszym Bogiem, / a wy będziecie moim ludem”, „Wy będziecie moim narodem, / a Ja będę waszym Bogiem”, „powiem [...] «Ludem moim jesteś», / a on odpowie «Mój Boże»”. Zastosowanie zaimka dzierżawczego mój sugeruje na przynależność narodu wybranego - Izraela do Boga. Rodzi to skojarzenia ze zwrotami, które kierują do siebie Oblubieniec i Oblubienica (np. „przyjaciółko moja”, „Miły mój śnieżnobiały”) oraz z przynależnością i tożsamością, które symbolizuje pieczęć na sercu i na ramieniu. Tak więc miłość w Pieśni nad Pieśniami można interpretować jako miłość Jahwe do Izraela. Potwierdzają to także słowa proroka Ozeasza, który, mówiąc o Bogu i narodzie wybranym, używał alegorii małżeńskiej.

Święty Jan apostoł w Apokalipsie przedstawił wizję „nowego Jeruzalem”, które zstępuje z nieba od Boga. Jest ono podobne do oblubienicy. Zatem autor ostatniej księgi Pisma Świętego przedstawił wizję niebiańskiej rzeczywistości (upragnionego raju), „małżeństwa” Boga i człowieka: „Oto przybytek Boga z ludźmi: / i zamieszka wraz z nimi / i będą oni jego ludem, / a on będzie Bogiem z nimi”. W tym kontekście miłość Oblubieńca i Oblubienicy z Pieśni nad Pieśniami jest miłością Boga do człowieka.
Inną drogą interpretacji, w kontekście Nowego Testamentu jest porównanie Oblubieńca do Chrystusa: „Miły mój zszedł do swego ogrodu, / ku grzędom balsamicznym, / aby paść [stado swoje] w ogrodach”. Oblubienica zaś jest Kościołem, który założył Jezus.