Wujek	Kochanowski	Sęp Szarzyński
Z głębokości	W troskach głębokich ponurzony	W grzechach srogi ponurzony, / Ze wnętrzności serca mego
k Tobie, Panie	Do Ciebie Boże niezmierzony	Boże niezmierzony
wołałem	wołam	wołam
Panie, wysłuchaj głos mój	racz smutne prośby moje / Przyjąć w łaskawe uszy swoje!	Mego głosu rzewliwego / Racz słyszeć prośby płaczliwe, / A z miłosierdzia Twojego / Nakłoń ucho litościwe!

Przedstawione fragmenty różnią się sposobem rozbudowania określonych treści. U Wujka mówiący zwraca się do Pana "z głębokości". Pozostali twórcy zaś precyzują jego sytuację, która wiąże się z ciągłymi troskami oraz niepokojem wywołanym grzechem. Nadają oni takie same określenie Bogu, który jawi się jako "niezmierzony". Kolejną różnicą jest zastosowany czas: tylko w przekładzie Wujka występuje przeszły. Również w ostatniej części zauważalne są zmiany w sposobie ukonkretnienia sytuacji istoty ludzkiej: u Wujka wyrażona zostaje tylko prośba o wysłuchanie głosu, natomiast pozostali autorzy podkreślają smutek grzesznika oraz jego rozpaczliwe błaganie. Zmiany te wpływają więc na siłę oddziaływania tekstu oraz umożliwiają wczucie się w sytuację mówiącego.