Rozpoczynający wiersz zaimek „tu” wskazuje na sferę profanum, a więc budynek katedry wzniesiony pracą rąk ludzkich. W dalszej części wspomnianej strofy, umieszczony jest opis budowli jako konkretnego, namacalnego miejsca, wzniesionego „ściśle z prawami statyki i ciążenia”. Natomiast przestrzeń określona zaimkiem „tam” jest sferą sacrum, w której przebywa Matka Boża, patronująca świątyni. Jest to przestrzeń niczym nieograniczona, w której panuje „muzyka niesłyszalna”, niedostępna dla zwykłych śmiertelników.