Osoba mówiąca należy do pewnej zbiorowości. Świadczą o tym słowa: "Grajmy Panu na cytrze. / Chwalmy śpiewem i tańcem". Jest ona przepełniona wdzięcznością oraz potrzebą wychwalania Stwórcy. Dziękuje Bogu za bogactwo stworzonego świata, nieustającą opiekę nad nim i każdym, nawet najmniejszym, istnieniem: "Ty, który śledzisz tajne drogi ptaków / i krzyki nasze, jęki, szmery. / Dzięki ci, że dałeś nam czas. / Dzięki, że słuchasz i oglądasz nas".