Osoba mówiąca w utworze zwraca się do Melpomeny - muzy tragedii. Z utworu dowiadujemy się, iż podmiot liryczny wywodził się z nizin społecznych, ale odniósł sukces. Przyczynił się także do spopularyzowania w Italii stopy eolskiej, czuje się spełniony w dziedzinie artystycznej. Jest przekonany o randze swej twórczości, ponieważ zapewni mu ona sławę oraz pamięć.