Autor wyraża dość pozytywne nastawienie względem pierwotnych wierzeń Rzymian. Zauważa, że uboga fantazja nie pozwoliła im na stworzenie wielkich eposów, co obecnie można uznać za brak twórczej działalności. Przede wszystkim podkreśla jednak trzeźwy sposób myślenia starożytnych oraz wskazuje na to, iż brak podań był dla Rzymian, uznawanych za najpobożniejszy naród, źródłem dumy.

Parandowskiemu podoba się złączenie przekonań religijnych z codziennym życiem. Rzymianie nawet w zwykłych sprawach życiowych odkrywali tajemnice - nie odczuwali potrzeby czczenia ciał niebieskich. Bóstwa były więc bliskie człowiekowi i wszechobecne. Autor docenia także doskonale opracowany system obrzędów, który regulował życie religijne.