Utwór przedstawia wycieczki, które odwiedzają grób Dantego w Rawennie. Miejsce to nie budzi jednak ich zainteresowania. Również słowa inwalidy świadczą o tym, że geniusz poety staje się zapomniany, nie porusza współcześnie żyjących - jest on dla nich pustym symbolem. Wyliczenia w skrótowy sposób charakteryzują zwiedzających - ich wygląd kontrastuje z pustym, surowym miejscem. Z kolei wyliczenie w ostatnich trzech wersach podkreśla, że tradycja staje się czymś nieciekawym, odległym od współczesności. Ironiczny charakter ma także metafora: „głowy na miękko / w głowach piękno".