Tekst Różewicza ułożony jest w kolumnę. Wypowiedzi postaci są chaotyczne i pourywane. Gwałtowne podziały słów i wersów, przerzutnie, powtórzenia, i "zająknienia" przypominają sałatkę słowną lub kłótnię, która nie jest prowadzona na poziomie merytorycznym, lecz emocjonalnym i pozbawionym wewnętrznej logiki. Ich tematem są głównie wzajemne pretensje dotyczące różnego rodzaju przykrych sytuacji z przeszłości, które miały miejsce między innymi na tle politycznym.