a)

Śmierć została ukazana w utworze jako stara, rozkładająca się kobieta - kościotrup. Była całkowicie naga. Jedynie biodra miała przepasane brudną szmatą. Doskonale widać było jej kości i żebra. Nie miała warg, a część twarzy zakrywała chusta, zza której wystawały nagie, zgrzytające zęby. Jej oczy były żółte i przerażające. Kapała z nich krew. W ręku Śmierć dzierżyła kosę, którą siekła bez litości. Wyrażała się o ludziach w sposób lekceważący, przywołując jedynie ich wady, grzechy i słabości. Ma nad nimi nieograniczoną władzę, co widać także w rozmowie z Polikarpem. Szanuje go jednak, próbuje załagodzić jego lęk. W końcu nie przyszła po to, by zakończyć jego życie, lecz by wyjawić swoje tajemnice.

 

b)

Mistrz był średniowiecznym uczonym, człowiekiem niezwykle mądrym i szanowanym, a przy tym pobożnym. Modlił się intensywnie do Boga prosząc go, by ukazała mu się Śmierć. Robił to tak intensywnie, że nie zauważył, kiedy pozostał w kościele całkowicie sam. Nagle, ku jego zdumieniu ukazała się mu Śmierć. Uczony zląkł się, padł na ziemię i stęknął z przerażenia. Leżał tam, niczym człowiek obłąkany, dopóki Śmierć nie zaczęła go uspokajać.