Tadeusz Borowski

Autor opisuje zachowania i słowa bohaterów, jednak nie wnika w ich psychikę czy przeżycia wewnętrzne. Jego opowiadania stanowią konkretną i chłodną relację z przedstawianych zdarzeń, pozbawioną jednak jakiejkolwiek oceny. Technika pisarska Borowskiego opiera się na narracji behawioralnej, ponieważ bohaterów poznajemy poprzez ich czyny. Nie znamy ich myśli ani uczuć. Pozwala to na przedstawienie obozowej rzeczywistości w sposób obiektywny oraz wyzbyty gwałtownych emocji. Podkreśla to wpływ obozu na psychikę więźniów i zanik podstawowych zasad moralnych. 

 

Gustaw Herling-Grudziński

Herling-Grudziński w swym dziele ukazuje rzeczywistość za pomocą obrazków i reporterskich szkiców. Narrator przedstawia nieludzkie warunki życia, lecz interesuje go także wgłębienie się w psychikę oraz przeżycia więźniów. Opowiada o tym, co widział, ale też słyszał. W przeciwieństwie do Borowskiego jego powieść łączy w sobie precyzję opisu z rozważaniami na temat godności człowieka oraz jego potrzeby wolności. Autor wykorzystuje także bogatą metaforykę, jego styl nie jest tak oszczędny jak Borowskiego.