Jan Kochanowski w Pieśni IX z Ksiąg Pierwszych nawiązuje do stoicyzmu i epikureizmu. 

 

Fragmenty wskazujące na filozofię stoicką:

"A nigdy nie zbłądzi,

Kto tak umysł narządzi,

Jakoby umiał szczęście i nieszczęście znosić,

Temu mężnie wytrzymać, w owym sie nie wznosić".

 

"Chwalę szczęście stateczne"

 

"Spuszczę, com wziął, a w cnotę własną sie ogarnę

I uczciwej chudoby bez posagu pragnę".

 

 

Fragmenty wskazujące na postawę epikurejską:

"Niechaj na stół dobrego wina przynaszają,

A przy tym w złote gęsi albo w lutnią grają". 

 

"Kto tak mądry, że zgadnie,

Co nań juto przypadnie?"

 

W utworze postawa stoicka ujawnia się w związku z opanowaniem podmiotu lirycznego, który uważa, że należy cierpliwie znosić wszystkie przeciwności losu. Ponadto nie warto przywiązywać się do wartości materialnych, ponieważ są nietrwałe. Najważniejsza jest tym samym cnota. Na postawę epikurejską wskazuje chęć cieszenia się przyjemnościami świata - jak na przykład ucztą, winem, muzyką. Epikureizm wiąże się też z tym, by nie martwić się przyszłością. Ważne jest czerpanie przyjemności z obecnych chwil.