"Jak śmiałaś pisać o różach,/ Gdy historia płonęła jak bór w letnim skwarze?" -> Safona pisała o miłości, o pięknie natury w momencie, gdy rozgrywały się ważne wydarzenia historyczne, szalały wojny/

"Dziś w bibliotekach kustosz cykl dziejów odkurza,/ A za oknem  - wiosennie pierwotna/ Safo śpiewa słowikiem" -> Te ważne wydarzenia historyczne dziś straciły na swej aktualności. Funkcjonują głównie w formie relacji umieszczonych w zakurzonych woluminach bibliotecznych, o których istnieniu wie kustosz opiekujący się nimi oraz garstka pasjonatów. Natomiast poezja Safony nadal jest świeża niczym wiosna, piękna i wzruszająca niczym śpiew słowika.

 

Tajemnica poezji Safony tkwi w jej ponadczasowości.