a)

Edzio Obst od zawsze pragnął zostać pisarzem. Był znanym krytykiem filmowym, ale teraz chciał napisać książkę. Zaczął od powieści, lecz zdał sobie sprawę, że wszystko już zostało napisane. Nie może zatem wymyślić niczego nowego. Zaobserwował on, że we współczesnej literaturze modne jest pisanie autobiografii bądź wydawanie wspomnień. Robi to aktualnie każdy celebryta. Pomysł ten podchwycił także narrator, dodatkowo zmotywowany sceptycznymi uwagami żony. On również pragnął poczuć się jak ktoś wyjątkowy i udowodnić, że jego życie było równie ciekawe.

 

b)

Edzio i narrator ukazują siebie w tekstach w sposób wyidealizowany. Kreują się na ludzi o niezwykłych zdolnościach, umiejętnościach i powodzeniu wśród innych. Wynika z tego, że są wybitnymi jednostkami, których geniusz objawiał się już w głębokim dzieciństwie. Aby to osiągnąć, w dość grubiański sposób naginają prawdę. Dla przykładu, Edzio pisze, że już w przedszkolu cytował Immanuela Kanta. Okazuje się jednak, że tak naprawdę nie znał poglądów tego filozofa, uznając, że zdanie wypowiedziane do przedszkolanki: "Chcę iść na dwór, bo jest ładna pogoda i będę grzeczny", może uznać za manifestację filozoficznych przekonań.