Każdy z utworów ma swój własny, niepowtarzalny styl, właściwy dla danego autora. Teksty te są bogate w różnego rodzaju środki stylistyczne. Najwięcej występuje ich w utworach pt. "Mówimy miłość" i "Dziennik Helgi". Mamy tu do czynienia z epitetami, metaforami, paralelizmem składniowym, powtórzeniami, wyliczeniami. W każdym z nich można także dostrzec indywidualizm i oryginalność nadane przez pisarza. Jest to szczególnie widoczne zwłaszcza w przypadku tekstu Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego pt. "Pożegnanie z bronią".